Konstrukcja: Krzyż żelazny, kuty, promienisty, gałkowy. Wysokość krzyża około 1-1,5 metra. W centrum figura Chrystusa Ukrzyżowanego. Kolor jasny (biały/szary). Osadzony na kamiennym postumencie, pomalowanym na biało, forma obelisku zwężającego się ku górze. Wysokość około 2-2,5 metra. Na froncie cokołu: w wnęce płaskorzeźba metalowa lub relief przedstawiająca Matkę Bożą z Dzieciątkiem Jezus.
Datowanie: Przełom XIX i XX wieku (lata 1890-1910). Wskaźniki: technika kucia ręcznego, typ krzyża promieniowego z gałkami, forma postumentu obeliskowego.
Kontekst historyczny i miejsce:
pobliski cmentarz parafialny: Cmentarz przy kościele św. Idziego założono na początku XIX wieku (najstarsza kaplica cmentarna pochodzi z 1835 roku). Wcześniej funkcjonował cmentarz przykościelny, który przeniesiono na obecne miejsce w dzielnicy Nadgórze zgodnie z rozporządzeniami sanitarnymi cara Aleksandra I z 1817 roku nakazującymi lokalizowanie cmentarzy poza granicami miast.
Krzyże cmentarne przełomu XIX/XX w.: Krzyż należy do grupy obiektów małej architektury sakralnej towarzyszących założeniu cmentarnemu. W tym okresie (1890-1910) powszechnie wznoszono przy wejściach na cmentarze lub przy ich murach krzyże przydrożne o charakterze dewocyjnym i memoratywnym. Służyły jako miejsca modlitwy przed wejściem na teren nekropolii.
Obiekt ogólnodostępny